پایـــیز را دوســت دارم...
به خاطــر غریب و بی صدا آمدنـش
رنــگ زرد زیبا و دیـــوانه کــننده اش
خش خش گوش نــــواز برگ هایـش
صدای نم نم باران های عاشــقانه اش

پایــیز رادوســـت دارم....
به خاطـــر رفتن و رفتن و خیس شـــدن زیـر باران های پایــیزی
بوی مســـت کننده خاک باران خورده کوچه ها

پایــــیز را دوســت دارم...
به خاطـر غــــــروب های نارنجـــی و دلگـــیـرش
شــــب های ســــرد و طولانـی اش
تــــنهایــی و دلتنگی هایش

پایـــیز را دوســـت دارم...
به خاطـر دوباره متــولد شدن
رســیدن به نقطه شروع سفر
یک ســال دورتر شــدن از آغــاز راه یک
ســال نزدیک تر شـــدن به پایان راه

پایـــیز را دوســــت دارم...
به خاطـــر هدیه زیبایی که به من داد
هدیه ای کــه به مـن امیـد مانــدن داد
هــدیه ای که به من جــرات عاشق شــدن داد

پایــیز را دوســـت دارم...
به خاطـر غریبانه و بی صدا رفتنش


عاشقــانه پایـــــیز را دوســـت دارم...

 + پ . ن +

پاییز را دوست دارم چون فصل غم است... غم را دوست دارم چون حرف دل است... دل را دوست دارم چون عشق را به من آموخت... عشق را دوست دارم چون تو را با من اشنا کرد...

از تو مهربان تر کیست که دردهایم را با او در میان بگذارم و زخمهای دلم را پیشرویش بشمارم؟
از تو آیینه تر کیست که هزار توی روحم را به من نشان دهد بی آنکه سرزنشم کند؟

مهربانم!
مرا به خاطر همه نامه هایی که برایت ننوشتم... ببخش
مرا به خاطر همه آوازهایی که برای تو نخواندم... ببخش
مرا به خاطر پنهان کردن حرفهای دلم که به تو نگفته ام... ببخش

نازنینم!
صدایم را ببخش ؛ لبهایم را ببخش ؛ اشکهایم را ببخش

از تو راز نگهدار تر کیست؟؟؟ ؛ که سر گذشت دستهایم را برایش بنویسم و از فاصله ها گله کنم ؛

 از تو آیینه تر کیست که قامت بر قامتش بایستم و احوال دلم را بپرسم

یکی می پرسد اندوه تو از چیست؟

سبب ساز سکوت مبهمت چیست؟

برایش صادقانه مینویسم

برای آنکه باید باشد و نیست

+ پ . ن +

وقتی احساس میکنی قلب وفاداری بخاطرت اشک می ریزد ، زندگی به رنج کشیدنش می ارزد

من مي روم اما به او بگوييد دوستش دارم،

        به او که تنش بوي گلهاي سرخ را ميدهد،

                 به او که با جادوي کلامش زيباترين لغات را شناختم،

                            به او که لحن صدايش دلپذيرترين آهنگ است،

                                       به او که نگاهش به گرمييه آفتاب و لبانش به

                                                سرخيه شقايق و دلش به زلالييه باران است،

                                                        به او که براي من مينويسد،

                                           مينويسد از باران، از شبنم، از گرماي عشق و ...

 من مي روم اما به او بگوييد دوستش دارم ،

           به او که قلبش به وسعت درياييست که قايق کوچک دل من درآن  غرق شده،

                     به او که مرا از اين زمين خاکي به سرزمين نور و شعر و ترانه برد،

                                و چشمهايم را به دنيايي پر از زيبايي باز کرد.

من مي روم اما به او بگوييد دوستش دارم،

                    به او که صداي پايش را ميشنوم،

                                    به او که لحن کلامش را ميشناسم، 

                                                   به او که عمق نگاهش را ميفهمم،

                                                                     به او که .....

من مي روم اما به او بگوييد دوستش دارم،

                     به او که گل هميشه بهارمن است،

                               به او که قشنگترين بهانه براي بودن من است

                                           وبه او که عشق جاودانه من است......

                                                    به او که نگاهش مظهر زيباييست......

چگونه می توانم تورا با کوله باری از رویا...

کوله باری از رویاهای نیمه تمام تنها بگذارم؟

چگونه می شود که بتوانم بنویسم از تو،

از رویاهای ناتمام در حالی که تو آنجا نباشی؟

پس بیا با من باش... که بی تو رویاهایم معنایی ندارد.

دل من تنها بود

دل من هرزه نبود

دل من عادت داشت که بماند یکجا

به کجا؟

معلومست ، بدر خانه ی تو

دل من عادت داشت که بماند آنجا

پشت یک پرده ی توری

که تو هر روز

آن را به کناری بزنی

دل من ساکن دستان تو بود

دل من گوشه ی یک باغچه بود

که تو هر روز به آن مینگری

راستی دل من را دیدی؟